ماه رمضان بود و جنگ شدید در امتداد خط دیورند ادامه داشت. طیارههای بی سرنشین در آسمان گشت میزدند و من از ترس بمباران تمام اعضای خانواده را به زمینهای زراعتی نزدیک خانه منتقل کردم تا آنجا در امان باشند. تنها خودم و یک خواهر زادهام در خانه ماندیم. حوالی دونیم بجه شب روستا آرام شد و ما فکر کردیم جنگ خاتمه یافته است. اعضای خانواده که در زمینهای زارعتی پناه برده بودند، برای صرف سحری به خانه آمدند. همه در حال صرف سحری بودیم که صدای انفجارها دوباره بلند شد. نگران شدم و به پسر کاکایم که کنارم نشسته بود، گفتم تمام زنان و کودکان را به زیر زمینی خانه منتقل کند. خودم از دروازه پشت سر خانه بیرون رفتم تا ببینم حمله در کجا صورت گرفته است. در همان لحظه متوجه گشت یک طیاره بی سرنشین پاکستانی شدم و ناگهان انفجار بزرگی رخ داد. تمام خانه در میان دود و خاک پنهان شد… ما همه مردم غیر نظامی و بیغرض بودیم. آنجا نه طالبان بودند و نه کدام فرد مسلح دیگر. ما مردم غریب و دهقان هستیم که هیچ رابطهای با طالبان نداریم. آنها خود میدیدند که زنان و کودکان به زیرزمینی خانه رفتند، اما بازهم حمله کردند و تمام اعضای خانوادهام را کشتند، ما چه گناهی داشتیم؟ چه کسی فریاد ما را میشنود؟ حقوق بشر کجاست؟ به کی شکایت کنیم؟ چه کسی اعضای خانوادهام را به من باز میگرداند؟ پاکستان میگوید ما دهشت گران را کشتهایم، آیا زنان و کودکان دهشتگر هستند؟ سال گذشته ۱۳ تن از اقارب و دوستانم را در زلزله از دست دادم و امسال نیز ۱۴ عضو خانوادهام در حمله پاکستان کشته شدند. تقریبا تمام اعضای خانواده و نزدیکانم را از دست داده ام.
روایت
روایت
چهار شنبه, 4 نوامبر 2026
